zondag 7 november 2010

de honden van Aktaioon

Opdaracht 1:

De doos van Pandora : Voor Prometheus voel ik het meeste sympathie omdat als hij iets wil er voor gaat. Niets zal hem tegen houden voor zijn doel te bereiken.
De geschiedenis van de panfluit:  in deze mythe vind ik dat Syrinx het meest sympathiek. Omdat ze veel vrienden  had en ze hielpen haar ook toen ze hulp nodig had. Ze zullen dit niet doen voor onvriendelijke nimfen.
Het raadsel van de sfinx: In deze mythe voel ik eigenlijk niets zoveel sympathie. De sfinx vermoord iedereen, de koning ontvoerde een jongen, Oedipus vermoorde zijn vader, .. Misschien is koningin Jocaste dan nog de vriendelijkste..
Het magische bed van Procrustes: Hier lijkt Procrustes in het begin een vriendelijke oude man maar uiteindelijk vermoord hij ook mensen. Ook hier voel ik weinig of geen sympathie.
Het oog van de Cycloop:  Voor Polyphemus het meeste sympathie in deze mythe. Hij is misschien wel een beetje dom en eet mensen (wij doden ook dieren om te eten) maar ik denk dat hij nog lief is. Ik vind het ook wel schattig dat hij zoveel van zijn schaapjes houdt.
De honden van Aktaioon: Ook hier vind ik niemand echt sympathiek over komen. Aktaioon doodt dieren voor de kik en godin Artemis veranderd hem in een hert. Ook hier vind ik  de nimfen dan het meest sympathiekst.




Opdracht 2:
Humor: in het verhaal ‘De doos van Pandora’ : “die bracht hij naar de aarde, verborgen in een reusachtig venkelblad. En zo konden de mensen voortaan weer barbecueën.”
Anachronisme:1 fout tegen de tijdrekening 2 iets dat niet meer past in de eigen tijd
 dus alle mythes..

Opdracht 3:

De val van Icarus

http://mediatheek.thinkquest.nl/~lle0232/med/afb/tmb/tnicarus.jpg


De val van Icarus is een schilderij van Pieter Bruegel de Oude, gemaakt rond 1558. Dit is het enige gekende schilderij waarvoor Bruegel de mythologie als inspiratiebron heeft gekozen. Van Icarus, die samen met zijn vader Daedalus op wassen vleugels de zon tegemoet vloog en in de golven van de Egeïsche zee is gestort, zijn enkel nog twee spartelende benen te zien. Het wordt als een detail in de compositie behandeld. De nadruk wordt gelegd op de landbouwer op de voorgrond, de herder en de visser, die geen acht slaan op het drama dat zich in hun nabijheid afspeelt. Dit zou de onverschilligheid van de wereld jegens het lot van het individu kunnen verbeelden. Men denkt aan het gezegde: En de boer ... hij ploegde voort. De stad op de achtergrond is Athene.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten